ពិភពតូចចង្អៀត

ស្តង់ដារ

ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំហូរស្រក់ចុះមក លើផែនថ្ពាល់ដ៏គគ្រាតនៃផ្ទៃមុខ… ដៃរបស់ខ្ញុំក្ដាប់យ៉ាងណែនជាមួយនឹង​បង្កាន់​ដៃ​នៃ​កាណូត​ដែល​កំពុង​ចរ​ ក្នុង​បរិយាកាស​អ៊ូរអរ​នា​រាត្រី​កាល​លើ​ទន្លេ​សាយហ្កន​​នា​ទីក្រុង​ព្រៃនគរ (Saigon, Ho​chi​minh)។

ចរាចរណ៍​នៅ​ទី​នេះ​ចង្អៀត​ណាស់ មនុស្ស​ម្នារ​ចេញ​ចូល ឆ្លង​ចុះ​ឆ្លង​ឡើង ឥត​ឈរឈប់​សោះ ទោះ​បី​ជាម៉ោង៩ យប់​ទៅ​ហើយ។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​ទៅ​ឆ្ងាយ​​ឯ​ត្រើយ​នៃ​ភា​ព​រីកចម្រើន លើ​ភព​កង្វល់​នៃ​ដួងចិត្ត​បុរស​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​បាត់បង់​នារី​ជាទី​ស្រឡាញ់​នៅ​នឹង​ភ្នែក។

ខ្ញុំ​យក​ដៃ​ជូត​ទឹកភ្នែក រួចងាក​ទៅ​នារី​ចំណាស់​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​អង្គុយ​ក្បែរ​នោះ។

“This is my old land” ខ្ញុំនិយាយ​ទៅ​កាន់​នារី​ចំណាស់​ម្នាក់នោះ។

ខ្ញុំ​បាន​សួរនាំ រាក់ទាក់​គាត់​អស់មួយ​ប្រាវ​ហើយ​មុន​នេះ​បន្តិច។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​វា​មិនសម​ទេ ដែល​ទឹក​ភ្នែក​របស់ខ្ញុំ​ស្រក់ តែ​វា​ជា​ក្ដី​មួយ​ដែល​ពិបាក​នឹង​ពណ៌នា​ឲ្យ​ត្រូវ​ ព្រោះ​នៅ​ពេល កម្មវិធី​កំពុង​ដំណើរ​ការ​នៅ​ឯ​ខាងក្រោម​ទូក ខ្ញុំ​នឹង​ក្រុម​ការងារ​បាន​បបួល​គ្នា​ឡើង​ច្រៀង និង​រាំ​ក្បាច់​រាំវង់​របស់​ខ្មែរ​ នៅលើ​ទូក ដោយមាន​ជំនួយ​ពី​អ្នកនាំ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​សញ្ជាតិ​កម្ពុជា​ក្រោម​ម្នាក់។

នៅលើ​ទូក ពុំ​សូវ​មាន​ភ្ញៀវ​ជនជាតិ​វៀតណាម​ទេ គឺមាន​តែ​ភ្ញៀវ​បរទេស​ភាគ​ច្រើន។ ជាទូទៅ ឲ្យ​តែ​ភ្ញៀវ​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​បទ​ដែល​ជនជាតិ​វៀតណាម​ម្ចាស់​ទូក​ច្រៀង​ គេ​តែងតែ​ជូន​ជា​ប្រាក់កាស​ទៅ​កាន់​ពួកគេ​ដើម្បី​លើក​ទឹកចិត្ត។

«ឱ! ផ្កា​ល្ហុងៗ ដុះ​ក្នុង​ប្រឹក្សា កើតជាតិ​ណាណា សូម​បេះ​ផ្កា​ល្ហុង​ត្រួយ​ខ្ចី…» ខ្ញុំ​និង​ក្រុម​ការងារ​បាន​រាំ​ទៅ​តាម​សំនៀង​បែប​មិន​ច្បាស់​របស់លោក​វុទ្ធី​ដែល​ជា​អ្នក​នាំ​ទេសចរ។

ច្រៀង​និង​រាំ​មិនទាន់​ទាំងនឹងចប់ផង មិនថា​ឡើយ ភ្ញៀវ​បរទេស សូម្បី​តែ​ភ្ញៀវ​វៀតណាម​ក៏​ចង់​ចេះ រាំ​ក្បាច់​រាំវង់​របស់​យើង​ដែរ។ ចៃដន្យ បទ​មិន​ទាន់​ចប់​ទេ តែ​ស្រាប់​តែ​ជនជាតិ​វៀតណាម​ម្ចាស់​ទូក​ឡើងមក​បញ្ចប់ ដោយ​ទទួល​ប្រាក់​លើកទឹក​ចិត្ត​ទាំងអស់។

ចប់​អស់​ក្ដី​ប្រាថ្នាដែល​ក្រុម​ខ្ញុំ​ចង់​ដាក់​ប្រាក់ដែល​រំពឹង​ថា​ទទួល​បាន​ ទៅ​ជូន​ខ្មែរ​កម្ពុជា​ក្រោម…

“Where are you from?” សំឡេង​នារី​ចំណាស់​ផុសឡើង រួច​សួរ​ត្រឡប់​មកខ្ញុំ​វិញ។

“I come from Cambodia” ខ្ញុំតបទៅ​កាន់​គាត់។

“Oh! Hmm…” គាត់គ្រាន់តែគ្រហឹម​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

វាដូចជា​ក្ដី​ស្រម៉ៃ​អ៊ីចឹង។ តែមួយ​ភ្លែត​​សោះ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រឡប់​មក​កាន់​ទឹកដី​កំណើត​ខ្ញុំ​វិញ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ ត្រូវ​បាន​កន្លែង​ការងារ​ដំបូងគេ​បង្អស់​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​បញ្ចូន​ទៅ​រយៈ​ពេល​៥ថ្ងៃ។

មកដល់​បាវិត! ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ ក៏ប្រឹង​បើក​ទាំង​មមីរៗ មើលទៅ​កាន់ ទឹក​ដី​ដែល​មាន​តែ​មនោសញ្ចេតនា​ដ៏​ធំធេង​រាប់​មិនអស់​នៃ​វាល​ស្រែ​ដែល​បាំង​ដោយ​អាគារ​Casinoនៃ​ថៅកែ​ធំៗ។ នៅពេល​ល្ងាច​ដូច្នេះ តាម​ផ្លូវ​ងងឹត​ណាស់ ងងឹត​រហូត​ដល់​ភ្នំពេញ។

គ្មានមនុស្សម្នារ​ឆ្លង​កាត់ទេ ទោះ​បី​ជា​ម៉ោង​ទើប​តែ៨​យប់ក៏ដោយ តាមផ្លូវ​មាន​សភាព​ស្ងាត់​ជ្រងំ មាន​ម៉ូតូ ចរ១ៗ។ ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ទូរសព្ទ​Callទៅ​ប៉ា​ដើម្បី​ឲ្យ​ជួយ​មក​យក​នៅ​ចំណត​រថយន្ត​៕

 

ចាំ​ពៅវិលវិញ

១. ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​តែ​ព្រៃ​នគរ

នឹក​ពាក្យ​ជូន​ពរ គ្រា​ឈរ​លា​ដើម​គគីរ

សូរិយា​ដែល​លិច​លយ​ចាក​ពី​ទី

ភ្នែក​អើយ​សែន​មមីរ មមីរ​មើល​មិន​យល់។

២. ស្រុក​បាវិត​ឆោម​ស្និទ្ធិ​សែន​ស្នេហា

ពេល​ដល់កាលណា ចិន្ដា​ចារ​ព្រំប្រទល់

ពិត​នេះ​ ខំ​ចុះ​ចូល​មក​ពន្យល់​ពន្យិត​រិត​ឬស​គល់

និម្មល​បាន​ទៅ​គេ។

បន្ទរ. ពេល​នេះ អូន​ស្អាត​គ្មាន​គេ​ប្រៀប

ព្រោះ​រូប​បង​ទាប ​ជាងគេ

តែដឹង​រូប​អូន​មិន​ព្រម​ចិត្តទេ

មាស​មេ​ចាំ​បង​ត្រកង​ពៅ​វិញ។

៣. ដឹង​ទេ​ថា រាល់​ថ្ងៃ​នឹក​ផ្លូវ​វិល​មក

រៀម​នៅ​រក ខំ​រក​ទាំងទោម្នេញ

ឱ! ព្រៃ​នគរ​ឈរ​ត្រឹម​ទន្ទេញ

ក្រែង​​ពៅ​ត្រឡប់​វិញ ពៅ​អើយ​ចាំ​បង​ណា៎….។

 

ទំនុក​និងភ្លេង​ដោយ​ បញ្ញា។

កាលបរិច្ឆេទ៖ ថ្ងៃ​ទី​១២ ខែ​ធ្នូ ២០០៩ វេលា​ម៉ោង ១២:៤៥នាទីយប់។

 

Advertisements

2 responses »

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s