Category Archives: នាទីបទចម្រៀង

សម្រាប់ដាក់ចម្រៀង

អាទិត្យសម្ដែង

ស្តង់ដារ

មិនបានក្បោះក្បាយទេ តែខ្ញុំបានចងចាំព្រឹត្តិការណ៍ទាំងឡាយជាសង្ខេបមួយចំនួន​ប៉ុណ្ណោះ។ អាទិត្យសម្ដែង គឺជាអាទិត្យដែលមមាញឹកទៀតហើយក្នុងជីវិតខ្ញុំ ខ្ញុំបានជួបរឿងជាច្រើនស្ទើរពេញមួយថ្ងៃនោះ…

៤ទាបភ្លឺ ថ្ងៃអាទិត្យទី៩ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១១

តាំងពីក្បាលព្រលប់រហូតមកដល់ព្រឹកថ្មើណេះ ខ្ញុំគ្មានធ្មេចបានមួយស្រឡេតទេ។ ក្នុងចិត្ត ចេះតែនៅជាប់នឹងឆាកតន្ត្រីជានិច្ច។ ក្នុងពោះខ្ញុំ ចេះតែបុកស្រឺតៗ ពេលខ្លះ សឹងដកដង្ហើម ពុំស្មើគ្នា។ ជួនក៏ដូចជាក្ដៅខ្លួនយ៉ាងម៉េចទេ ទៅជា ស្រៀវស្រាញ!!!

អង្គុយលើតុ ចាំញាំបាយពេកព្រឹក កម្លាំងខ្ញុំអស់រលីង ហើយថែមទាំងស្អកទៀត។ ខ្ញុំដើរមួយៗ និយាយមួយៗទេ គឺអស់កម្លាំងពេក ដ្បិតមិនបានគេងស្រួលពីម្សិល។ ដល់វេទិការឆាក ក្រុមកំពង់ចាម ក្រុមកោះកុង គេនៅទីនោះជាស្រេច។ ក្នុងស្ទូឌីយូនោះ រងារណាស់ ព្រឹកអ៊ីចឹង ម៉ាស៊ីន ត្រជាក់នៅបើកឡើងកប់ទៀត។

ស្ទូឌីយ៉ូនេះ ធំល្មមទេ បើធៀបនឹងស្ទូឌីយ៉ូ បាយ័ន ដែលខ្ញុំធ្វើការ ទីនេះតូចណាស់។ ខ្ពស់ជាងដីរៀបបន្តិច វេទិកានេះ រៀបស្រដៀង នឹងឆាកកម្មវិធីនេះមិនមែនជាសុបិន របស់ខ្ញុំដែរ​ គ្រាន់តែគេវាយភ្លើងពណ៌មក រៀងស្រគត់ស្រគុំ។ បំពង់ម៉ាស៊ីន ត្រជាក់ ដែលដាក់ចម្រឹងចាប់ភ្ជាប់តៗគ្នា ជាដំណាក់ៗ ដោយមានជណ្ដើរដែករៀបស្មើ សម្រាប់ ជាការងាយស្រួលដល់វិស្វករភ្លើង គេធ្វើផងនោះ កៀនខាងក្រោម និងក្រោយគេ គឺជាកន្លែងសម្រាប់រៀបចំប្រព័ន្ធសំឡេង ទូទៅក្នុង កម្មវិធី។ ទីនោះ មានមនុស្សពីរទៅបីនាក់ចាំមើលការ សាកល្បងសំឡេងជាមួយក្រុម ដែលមកពីខេត្តចំនួនពីរក្រុមនោះ។ មនុស្សម្នាទូទៅ គេមកអង្គុយមើលការសម នៅកៅអីជ័រខាងដើមក្បែរប្រព័ន្ធសំឡេង។

ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ សុខភាពក៏ទន់ ខ្ញុំរិតតែភ័យអរម្ដងៗ តែសំឡេងនៅតែមិនទាន់ប្រើការ បានស្រួលបួលសោះ។ ខ្ញុំខំញុំាំទឹកសុទ្ធពីរបីដប ដើម្បីបង្ការការរលាកបំពងក។

«ភ្នំពេញ មកដល់អស់នៅ?? ភ្នំពេញ!!!» លោកអ្នកចាត់ចែងទូទៅ បានប្រកាសដាក់មេក្រូ មកកាន់ក្រុមខ្ញុំ ដោយកាលណោះ បងលាភ និងមិត្តភក្តិពីរបីអ្នករបស់គាត់ បានលើក Piano digital មកដល់ឆាកហើយ។

«នៅទេ លោកពូ!! .. អឺ.. ក្រុមខ្ញុំ កំពុងជាប់រវល់ បន្តិចទៀតទើបមកដល់!» ខ្ញុំតបទៅគាត់វិញទាំងញញឹមធម្មតា។

«ឆាប់តិចមក ព្រោះមួយក្រុមសមតែពីរបទទេ» លោកតបមកវិញ។

ក្នុងចិត្តខ្ញុំចាប់វន្ទាហៅពួកគេហើយ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ចាប់លើកទូរស័ព្ទហៅទៅពួកគាត់ និងអ្នកខ្លះថាកំពុងជិះតាមផ្លូវហើយ។ បងភា អ្នកចម្រៀងដៃគូនឹងខ្ញុំ បានមកដល់មុនគេ។​មកដល់ ខ្ញុំសំណេះសំណាលបន្តិច។

កណ្ដាលមនុស្សដែលមកមើលការសមនាព្រឹកនេះ ភាគច្រើន គឺមកពីកំពង់ចាម។ អ្នកកោះកុង ខ្ញុំពុំសូវជួបនោះទេ។ បងភានិងខ្ញុំអង្គុយក្បែរគ្នា មើលក្រុមគេសមបណ្ដើរ ដៃកាន់ទូរស័ព្ទនិយាយខ្វាត់ខ្វែងបណ្ដើរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បងណា និង បងសំណាង ក៏មកដល់ ប៉ុន្តែមុនគាត់មកដល់ ខ្ញុំបានត្រូវលោកចាត់ចែងទូទៅបាញ់ពាក្យសម្ដីឡើងហុយដីទៅហើយ តែខ្ញុំនៅតែអាចរងបាន ព្រោះយល់ថា នេះជាការងារ។ ណាមកពីពួកយើងខុសមែន។

យឺតបន្តិច បងយ៉ា និងបងអៀបក៏មកដល់បន្ទាប់។ មុនគាត់មកដល់ គឺដូចគ្នា លោកចាត់ចែងបាន ប្រកាសម្ដងទៀត តែខ្ញុំចេញមុខរ៉ាប់រងញយដែរ។

ប្រកាសថាឲ្យពីការយឺតយ៉ាវខ្ញុំម្ដងទៀត ខ្ញុំក៏ព្យាយាមបង្វែងអារម្មណ៍លោក ដោយរៀបចំក្រុមទៅ រៀបចំឧបករណ៍សម្រាប់សម។ ជាបណ្ដើរៗ លោកក៏ប្រកាស ពីលក្ខខណ្ឌ័នានា និងវិធីសាស្ត្រខ្លះៗចំពោះក្រុមខេត្តទាំងពីរដែលបានសមចប់​ទៅហើយ ខ្ញុំពុំបានរវល់ទេ តែសឲត្រចៀកស្ដាប់ដឹងរឿងដែលធ្លាប់ដឹងហើយ។ យូរគួរសម បងលាភ , វិថី , បងផានិត និងប្រុសម្នាក់ទៀតក៏មកដល់បន្តបន្ទាប់។

ទម្រាំតែអាចរៀបចំក្រុមបានស្រួលបួល ម៉ោងជិតដប់ទៅហើយ ទើបពួកយើងបានសម ពីរបទទៀត ដោយក្នុងនោះយើងសម បទ អនុស្សាច្បារអំពៅ និងបទ ទន្លេស្នេហ៍ប្រែពណ៌។ យើងសមពីការដើរឆាក សំពះ សម្ដែង ញញឹម និងទូទៅ ជាមួយពិធីករ។ សំឡេងខ្ញុំនៅតែស្អកអ៊ីចឹង តែអាចស្ដាប់បាន។

ជាបន្តបន្ទាប់ លោកពិធីករបានប្រកាសតាមលំហូ នៃបែបបទកម្មវិធីរហូតដល់ចប់ នៅម៉ោងប្រហែលជិត១២ថ្ងៃត្រង់។ រួចរាល់ ពួកយើងក៏បំបែកគ្នា ដោយធ្វើតាមគំរោង ពីយប់ដែឡបាននិយាយគ្នាទុក។

ដល់ផ្ទះ ខ្ញុំអស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ក៏ឆ្លៀតចូលគេងមួយស្រឡេត ក្នុងបន្ទាប់ខ្ញុំ។ មិនលក់ទេ តែអាចសង្ងំបានដល់ម៉ោងជិត២រសៀលដែរ ទើបងើបញាំបាយថ្ងៃត្រង់បន្តិច។ សំឡេងខ្ញុំរៀងគ្រាន់បើបន្តិចហើយ តែនៅតែមិនទាន់មានកម្លាំង ដោយទ្រាំពុំបាន ខ្ញុំក៏តាំងញាំកាហ្វេទឹកដោះគោទឹកកក ដើម្បី ជំនួយកម្លាំងខ្លះៗ មុនការប្រកួត ឃើញថាបានផលគួរសម។

រួចរាល់ ខ្ញុំក៏បរឡានចេញទៅBBCទៅយកពួកគាត់ ប៉ុន្តែនៅសល់បងអៀបមួយ។ ម៉ោង២កន្លះជិត៣ទៅហើយ មិនចង់ខាតដំណើរ យើងក៏សម្រេចចិត្តចេញទៅ ធ្វើសក់ បន្តិចបន្តួចនៅក្បែរទឹករាំផ្ការាំឯបាក់ទូក។

ទីនោះឈ្មោះថា«ស្ទាវ»។ ប្រមាណជិតមួយម៉ោងដែរ ពួកយើងបានរៀបចំខ្លួនរួចជាស្រេច។ នៅទីនោះ ខ្ញុំក៏បានជួបមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំកាលនៅរៀនម្នាក់ ឈ្មោះ វង្ស បាយ័ន្តដែរ។ បានសំណេះសំណាល់នឹងគ្នារួចរាល់ ខ្ញុំនិងក្រុមក៏ចាកចេញពីទីនោះទៅ ស្ទូឌីយ៉ូប្រកួត ប្រហែលម៉ោង៣កន្លះជិត៤ដែរហើយ។ អង្គុយ និងសំណេះសំណាលបំបាត់ភាពភ័បន្តិច ពួកយើងក៏ចូលស្ទួឌីយូប្រកួត។

មិនយូរប៉ុន្មាន ក្រុមកំពង់ចាមដែលឡើងមុនគេ ក៏បានបញ្ចប់។ ពួកខ្ញុំ នៅត្រៀមខ្លួនជាស្រេច។ មុនបីនាទី ពួកយើងក៏ទៅដល់កន្លែងកៅអីជ័រមួយក្បែរនោះ។ បើមើលពីពួកយើងទៅ មនុស្សម្នាច្រើនណាស់ គឺច្រើនល្មមធ្វើឲ្យឆាកចង្អៀត!

ពិធីករក៏ចាប់ប្រកាស ភ្នែកទស្សនិកជន ក្រឡេកមកព្រោងព្រាតមកកាន់ក្រុមខ្ញុំ។ បទទីមួយក៏ចាប់ផ្ដើម ទាំងភ័យតិចៗក្នុងចិត្ត តែខ្ញុំអាចតាំងអារម្មណ៍បានដោយ ធ្វើជាមិនចាប់អារម្មណ៍ អ្នកទស្សនា។ ពួកយើងព្យាយាមញញឹម គឺញញឹមទាល់តែបាត់ភ័យរៀងៗខ្លួន។

វិដេអូ ដោយ ទេព សុវចិត្រ

ឈុតមួយក្នុងបទ«រាំវង់ក្រោយភ្លៀងរលឹម»

ទី១បានបញ្ចប់ជាមួយក្បាច់រាំវង់ គឺរាំវង់ក្រោយភ្លៀងរលឹម។ ក្រោយភ្លៀងរលឹម គឺមេឃមុខជាស្រឡះហើយ ក៏ប៉ុន្តែ បទបន្ទាប់គឺជាបទមនោសញ្ចេតនា ដែលហាក់ផ្ទុយស្រឡះពីសាច់រឿងអម្បាញ់មិញ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីចិត្ត គឺពិតមែនហើយ គឺស្រឡះ។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមក្ដៅម៉ាស៊ីន ដែលជាបច្ច័យល្អ គួរសម ក្នុងការដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែសុំាំនឹងឆាក គឺឆាកដំបូងគេបង្អស់ក្នុងជីវិតខ្ញុំ។

ទន្លេស្នេហ៍ប្រែពណ៌ គឺជាបទមនោសញ្ចេតនា ដែលខ្ញុំតែងហើយតែងទៀត តែងហើយតែងទៀត សឹងតែអាចនិយាយបានថា ខ្លាចជាងគេគឺបទដែល រកមនោសញ្ចេតនា មកដាក់ក្នុងពុំបាននេះ គឺបារម្ភជាងគេ។ តែទីបញ្ចប់ ទំនុកចម្រៀង ទាំងអស់ គឺឋិតក្នុងខួរខ្ញុំជាបន្តបន្ទាប់គួរសម គឺគុណបុណ្យនៃចិត្តណាស់។

វិដេអូ ដោយ ទេព សុវចិត្រ

ឈុតមួយក្នុងបទ«ទន្លេស្នេហ៍ប្រែពណ៌»

បានបញ្ចប់ហើយបទមនោសញ្ចេតនានោះ ដោយខ្ញុំពុំបានចាប់អារម្មណ៍ពីសំឡេងអ្វីទាំងអស់! បទឆាចឆាចឆាក៏ចូលមកបន្ទាប់ ដោយក្នុងនោះ អ្នកចម្រៀងស្រី ដែលកាលពីច្រៀងបទរាំវង់ក្រោយភ្លៀងរលឹម គាត់ស្លៀកពាក់សំពត់ហូលផាមួងទេ តែដល់ចូលបទនេះ គាត់បានផ្លាស់រួចរាល់ជារបៀបសម័យមុន ដោយខ្ញុំគ្រាន់តែប្រាប់ គាត់ទេ មិននឹកស្មានថា​ គាត់អាចធ្វើបានត្រូវចិត្តយ៉ាងនេះដែរ។ ទាញដៃ រួចចូលទៅ ខ្ញុំក៏ចាប់ច្រៀងតាមលំហូរបទ តែដោយប៉ារ៉ូលទីមួយ គឺចុងជួនល្អជាង ក៏បង្វែរ ខ្ញុំឲ្យច្រៀងប៉ារ៉ូលនេះឡើងវិញ ជាយថាហេតុទៅវិញ តែដោយសារតែកាយវិការយោង ខ្ញុំក៏ព្យាយាមច្រៀងជាបន្តបន្ទាប់ មិនខ្វល់ពីកំហុសបន្តិចនេះទេ រហូត ដល់ច្រៀងបកឡើងវិញ ទើបបានច្រៀងវគ្គទី២នេះ។​ សំណាងដែរ ដែលមិនឆ្គងអីណាស់ណាទេ គឺអាចយកជាការបាន។ 🙂

វិដេអូ ដោយ ទេព សុវចិត្រ

ឈុតមួយក្នុងបទ«រាត្រីឆាចឆាចឆា»

ចប់បទនេះ បទប្រចាំត្រកូលក្រុមក៏ចូលមកដល់ បទនេះគឺជាបទមួយ ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងចំនោម៤បទសម្រាប់ការប្រកួត ហើយក៏ជាបទដែលគេស្គាល់ខ្ញុំ តាំងពីឆ្នាំមុនដែរ។ បទនោះគឺ បទអនុស្សាច្បារអំពៅ។ ដំណើរ និងកន្លុកកន្លៀតដែលខ្ញុំសង្ឃឹមជាងគេ គឺត្រូវបានរៀបចំដោយ លម្អិតចូលគ្នាក្នុងនោះ ដូចជា ការស្រែកបន្ទោរ ការហួចជាសូឡូ បច្ចេកទេសក្រហឹម សាច់បទ សាច់ភ្លេង ទំនុកច្រៀង និងបច្ចេកទេសសម្ដែង ដែលដកពីសម័យឆ្នាំ ៨០ និង៦០ គឺត្រូវបានរៀបចំបូកចូលគ្នាជាសិល្បៈតែមួយ។ ខ្ញុំមិនដឹងពីសុក្រិតភាពពីគណៈកម្មការនោះទេ តែខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំខំប្រឹងអស់ពីទឹកចិត្ត និងសម្ថភាពខ្ញុំ។

វិដេអូ ដោយ ទេព សុវចិត្រ

ឈុតមួយក្នុងបទ«អនុស្សាច្បារអំពៅ»

ចប់ជាស្ថាពរនូវការសម្ដែង ដែលហាក់ដូចជាទើបតែនឹងដកបន្លាចេញពីទ្រូងអ៊ីចឹង។ មានសំណួរមួយចំនួនដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំ រីករាយនឹងឆ្លើយ គឺឆ្លើយចេញពីបេះដូង ដែលបានកប់ទុកជាយូរមកហើយ។ 🙂 នេះហើយជាសិល្បៈ!!!

ក្រឡេកឯពេលក្រុមខ្ញុំចប់ សារជាបន្តបន្ទាប់ គឺធ្វើឲ្យក្រុមខ្ញុំខ្ពស់ណាស់ តែដល់តែពេល ក្រុមកោះកុងចុះ ប្រជាប្រិយភាពសារនេះក៏បាត់បង់ តែគ្រាន់តែបាត់បង់ស្មើគ្នាប៉ុណ្ណោះ ដោយក្រុមខ្ញុំលើសកន្ទុយភាគរយវិញ។ នេះជាប្រជាប្រិយភាពតាមបណ្ដាញ។ កាលណោះ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតប្រើអ៊ីនធឺណែតផ្សព្វផ្សាយដែរ តែប្រហែលជា ពេលវេលាយើង កណ្ដាលផង ទើបបានជាសារដែលចូលមកក្រោយពន្លិចសារយើង! មិនថ្វីទេ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនិងក្រុមខ្ញុំបានធ្វើអស់ពីកម្លាំងកាយនិងចិត្តហើយ! 🙂 ស្នាមញញឹមនៅតែមាន!

កម្មវិធីបានបញ្ចប់ ពាក្យសរសើរលើកទឹកចិត្ត ក៏ចេះតែលេចឮពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ ក្នុងចិត្តខ្ញុំហាក់ដូចជាមានកម្លាំងគ្រាន់បើ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនភ្លេចពីសីលធម៌នៃការគោរពដឹងគុណ ដ៏លោកគ្រូ ឯកឧត្ដម លោកអ៊ុំ លោកជំទាវ និងមិត្តភក្ដិ ដែលបានគាំទ្រខ្ញុំនោះទេ។ ខ្ញុំរីករាយណាស់! អាចថា ខ្ញុំពិបាកនឹងចោលចរិត រាក់ទាក់នេះណាស់! ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ថតរូបលេង ជាច្រើនប៉ុស្តិ៍ ជាមួយពួកគាត់ដែរ។ 🙂 ក្រោយមក ពួកយើងក៏ទៅញាំអី ដោយមិនចង់បំភ្លេចឡើយ នូវអនុស្សាវរីយ៍ថ្មីៗដែលទើបកន្លងទៅមួយប៉ប្រិចភ្នែក ដូចល្អធូលីចូល រួចត្រូវទឹកភ្នែក ហូរហៀរបំបាត់ចោល នៅសល់តែស្នាមបន្តិចបន្តួច! ស្នាមញញឹមនៅតែមាន ភាសាទឹកចិត្តនៅតែបង្អួតជិវិតនេះ! ជឿជាក់ខ្លួនឯងដើម្បីអ្វីៗទាំងអស់ជោគជ័យ ដល់អ្នកដទៃ! 🙂

ឯកឧត្ដមប្រគល់បាច់ផ្កា

សមាជិកក្រុមជាមួយ ឯកឧត្ដម ខៀវ កាញ៉ារិទ្ធិ

សមាជិកក្រុម ជាមួយ លោកអ៊ុំ អៀង ស៊ីធុល និងអ្នកមីង ហ៊ឹម ស៊ីវន

ខ្ញុំនិងបងភីន

ខ្ញុំនិងបងហេឡែន

ខ្ញុំស្រឡាញ់ក្រុមខ្ញុំ ខ្ញុំស្រឡាញ់ស្នាមញញឹម! 🙂

សមាជិកក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម

ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី ១៣ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១១

៤០ឆ្នាំជាងក្រោយមក ខ្ញុំក៏ជាបេក្ខជនម្នាក់ដែរ

ស្តង់ដារ

ក្រុងកែប ឆ្នាំ១៩៦៣

ព្រឹត្តិការណ៍ប្រឡងតន្ត្រីទូទាំងមួយ បានប្រឌិតខ្លួនឡើងជាមួយនឹងតន្ត្រីករខ្មែរ កវីនិពន្ធខ្មែរ ពោរពេញ ដោយសមត្ថភាព និងទេពកោសល្យខ្ពស់ និងមានភាពល្បីរន្ទឺ នៅក្នុងទ្វីបអាស៊ី។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វិស័យតួរ្យតន្ត្រីខ្មែរ បានចាប់ផ្ដើម រីកចម្រើន គួរឲ្យកត់សម្គាល់ ដែលតាមឯកសាររបស់សៀវភៅ «រ៉ៃយំ» បានឲ្យដឹងថា ក្នុងអំឡុងទស្សវត្សទី៦០នេះ តូរ្យតន្ត្រីខ្មែរ បានក្លាយជាឧស្សាហកម្មបទចម្រៀងដ៏ធំមួយ ដែលរួមមានកវីនិពន្ធទំនុកច្រៀង ទំនុកភ្លេង អ្នកសម្រួលតន្ត្រី អ្នកចម្រៀងជាច្រើនរូប និងតន្ត្រីករដែលប្រកបដោយបច្ចេកទេសនិងសមត្ថភាព។

ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី០៧ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១១

ដោយសាររបបខ្មែរក្រហម តូរ្យតន្ត្រីខ្មែរ និងវិស័យផ្សេងៗបាន បាត់មុខពីពិភពលោកយ៉ាងគួរឲ្យសោកសង្រេងបំផុត។ ៤០ឆ្នាំជាងក្រោយ ព្រឹត្តិការណ៍ឆ្នាំ៦៣ ថ្ងៃទី០៧ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១១នេះ មហោស្រពតូរ្យតន្ត្រីសម័យឆ្នាំ២០១១ បានប្រព្រឹត្តិឡើងសារជាថ្មីលើកទី២។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះកត់សម្គាល់ ឬកត់ត្រាថា ជាព្រឹត្តិការណ៍ទី២នៃប្រវត្តិសាស្ត្របទភ្លេងរបស់កម្ពុជា។

ក្នុងចំណោមបេក្ខជនជាង៣០០នាក់ ក្នុងនោះខ្ញុំក៏ជាសមាជិកម្នាក់ផងដែរ។ ក្រុមតន្ត្រីដែល ដឹកនាំដោយ ខ្ញុំ និងការជ្រោមជ្រែងពី បងៗ តន្ត្រីកររបស់ខ្ញុំ មានឈ្មោះថា ក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម

ស្នាមញញឹម ទើបតែបង្កើតឡើងមុនការបើកការប្រកួតតែ ប្រមាណ៣ទៅ៤ខែ និងឈ្មោះនេះបានប្រើប្រាស់ក្លាយជាផ្លូវការក្នុងថ្ងៃបើកកម្មវិធីនេះតែប៉ុណ្ណោះ  ប៉ុន្តែកិច្ចការដែលយើងនឹងត្រូវធ្វើនិងកំពុងធ្វើ គឺកើតចេញពីក្ដីស្រឡាញ់ពីដួងចិត្តចំពោះវិស័យតូរ្យតន្ត្រីមួយនេះ។ យ៉ាងណាមិញ ពួកយើងស្គាល់គ្នាតាមរយៈតែការណែនាំគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះទៅទៀតនោះ ពួកយើងមិនមែនប្រើលុយកាក់ដើម្បីធ្វើកិច្ចការដ៏ធំមួយនេះនោះទេ គឺយើងប្រើទឹកចិត្ត និងភាពសង្ឃឹមមកសាមគ្គីគ្នាធ្វើកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរួមគ្នានេះ។ ថ្វីត្បិតតែ ពួកយើងមិនមានកន្លែងហាត់ផ្ទាល់ខ្លួនក៏ដោយនោះ ពោលគឺ ពួកយើងបានពឹងពាក់កន្លែងវិហារព្រះគ្រឹស្តិ ដើម្បីហាត់ប៉ុណ្ណោះ។ សូមបញ្ជាក់ផងដែរថា ក្រុមតន្ត្រីករទាំងអស់សុទ្ធតែជា គ្រឹស្ដិនិកជនជាតិខ្មែរ ៩៩% និងមានតែខ្ញុំបាទ និងបងតន្ត្រីករកុងហ្កា ព្រមទាំងអ្នកចម្រៀងនារី ដែលជាដៃគូខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដែលជាពុទ្ធសាសនិក។ ហើយចំណុចពិសេសមួយទៀត ពួកយើងសុទ្ធតែមានអាយុ១៩ឆ្នាំ ឬ២៣ ២៤ប៉ុណ្ណោះ លើសលែងបងតន្ត្រីករកុងហ្កា ដែលមានអាយុ៣០ឆ្នាំជាង។ ដូច្នេះគឺមានន័យថា ក្រុមពួកយើងមិនបានប្រកាន់ អាយុ សាសនា ពណ៌សម្បុរ ឬលក្ខខណ្ឌជីវិតអ្វីនោះទេ គឺយើងប្រើទឹកចិត្ត សមត្ថភាព និងឆន្ទៈ ដើម្បីធ្វើកិច្ចការមួយនេះ។

កិច្ចការគឺកិច្ចការហើយ តែទោះជាលទ្ធផលយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងនាមក្រុមខ្ញុំជាកូនខ្មែរ ក្រុមខ្ញុំបានប្ដេជ្ញាជានិច្ចនឹងបើកទំព័រ ប្រវត្តិសាស្ត្រសិល្បៈតូរ្យតន្ត្រីខ្មែរជាថ្មី លើកឆាកអន្តរជាតិឲ្យទាល់តែបាន។

The Smiley band

The Smiley band

រូបភាពដោយ Photocity។ ពីឆ្វេងទៅ៖

លោក ហុក សំណាង តន្ត្រីករ ហ្គីតាបាស
លោក ឡុង ស៊ីអៀប តន្ត្រីករ អ័គ
លោក ម៉ៅ សុខលាភ តន្ត្រីករ ព្យាណូ សម្រួលតន្ត្រី និងជាអនុប្រធានក្រុម
លោក ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា អ្នកចម្រៀង និង អ្នកនិពន្ធបទភ្លេងនិងទំនុកច្រៀង
លោក វិរៈ (ត្រូវបានសម្រាកព្រោះជាប់រវល់)
លោក ម៉ៅ សុខផានិត តន្ត្រីករស្គរ

និង សមាជិកដែលទើបនឹងបានចូលរួមបន្ថែមទៀតរួមមាន៖
លោក ទូច តន្ត្រីករ កុងហ្កា
កញ្ញា ចំរើន សុភា អ្នកចម្រៀងផ្នែកនារី
លោក មហារិទ្ធិ តន្ត្រីករ វីយោឡុង

បទចម្រៀងដែលនឹងត្រូវចូលរួមប្រកួតរួមមាន៖

រាំវង់ក្រោយភ្លៀងរលឹម ចង្វាក់រាំវង់ ច្រៀងដោយ ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា និង ចំរើន សុភា
ទន្លេស្នេហ៍ប្រែចិត្ត ចង្វាក់ស្លូ និង ស្លូរ៉ក ច្រៀងដោយ ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា
រាត្រីCha Cha Cha ចង្វាក់Cha Cha Cha ច្រៀងដោយ ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា
អនុស្សាច្បារអំពៅ ចង្វាក់ស្វីង ច្រៀងដោយ ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា និង ចំរើន សុភា

ក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹមថ្ងៃបើកសម្ពោធ

ក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹមថ្ងៃបើកសម្ពោធ

អនុស្សាវរីយ៍ថ្ងៃបើកសម្ពោធ

អនុស្សាវរីយ៍ថ្ងៃបើកសម្ពោធ

ទោះអង្គុយនៅនឹងដីក៏ពួកយើងញញឹមដែរ

ទោះអង្គុយនៅនឹងដីក៏ពួកយើងញញឹមដែរ

ជាចុងក្រោយនេះ សូមអរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះប្រិយមិត្ត មិត្តភក្តិ បងប្អូន ពិសេសអ្នកម៉ាក់ លោកប៉ា ក្រុមគ្រួសារគ្រប់ជំនាន់ទាំងអស់ និងសាស្ត្រាចារ្យដែលតែងតែជួយគាំទ្រក្រុមខ្ញុំ និងខ្ញុំ ព្រមទាំងជួយកែតម្រូវខ្ញុំកន្លងមក។ ខ្ញុំពិតជាកក់ក្ដៅណាស់ចំពោះទឹកចិត្តរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំគ្មានអ្វីតបស្នងក្រៅ ពីឆន្ទៈនិងទឹកចិត្តពុះពារអស់ពីសមត្ថភាពរបស់ក្រុមនោះទេ។ សូមជូនពរអ្នកទាំងអស់គ្នាឲ្យជួបតែសំណាងល្អជានិច្ច។​ ពីក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម! បញ្ញា!

ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី០៧ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១១

ចម្រៀងថ្មី៖ យំក៏យំទៅ

ស្តង់ដារ

អំពីចម្រៀង

ឈ្មោះបទចម្រៀង យំក៏យំទៅ (Metfone: 60212146 , Mfone: 980803 , Smart: 306878)
និពន្ធទំនុកច្រៀង បទភ្លេង និងច្រៀងដោយ ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា (Eugene ma)
តន្ត្រីករហ្គីតា និងសម្រួលតន្ត្រី ដោយ ឡុង ស៊ីអៀប និង ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា (Eugene ma)
កាលបរិច្ឆេទនិពន្ធ ថ្ងៃសុក្រ ទី១០ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១១
កាលបរិច្ឆេទផលិត ថ្ងៃសៅរិ៍ ទី១១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១១
កាលបរិច្ឆេទផ្សាយក្នុងCalltune ថ្ងៃទី២៦ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១១
ទីកន្លែងថត Opera Owner Studio

ទស្សនៈវិជ្ជា និង ចិត្តសាស្ត្រនៃបទ

បង្ខំមនុស្សម្នាក់ឲ្យរីករាយ ពេលគេកំពុងកើតទុក្ខមិនខុសពីបង្ខំឲ្យមនុស្សម្នាក់ខុស ទាំងខ្លួនគេត្រូវនោះទេ។ លក្ខណៈ​ពិសេស​នៃបទចម្រៀងនោះ ​គឺខ្ញុំ​មិន​បាន​ហាម​គេ​ទេ គឺ​ឲ្យ​គេ​យំ​ឲ្យ​ឆ្អែត​វិញ គឺយំដើម្បីឈប់យំ (បទលោកតាស៊ីន ស៊ីសាមុត)។ ខ្ញុំបានដាក់ចំណងជើងថា យំក៏យំទៅ ដោយក្នុងបទអ្នកច្រៀង ច្រៀង​បណ្ដើរ​សម្លេង​អ្នកចម្រៀង រាងពិបាកចិត្ត និងយំបណ្ដើរដែរ ពោលគឺប្រើវិធីបង្កប់ក្នុងបញ្ជាក់ថា ពាក្យនេះគ្រាន់តែប្រាប់បញ្ឈឺទេ ឯការពិត គឺមិនចង់ឲ្យយំនោះទេ។ នៅកណ្ដាលបទ គឺមានឃ្លាពោល ដែលធ្វើសាកល្បងលើកដំបូងខ្ញុំបានដាក់ពាក្យពោលថែមទៀត ដើម្បីលួងចិត្ត លួងអារម្មណ៍អ្នកដែលកំពុងយំ តែក្រោយមក ខ្ញុំបានទុកឲ្យកន្លែងនេះមានចន្លោះស្ងាត់ គឺសម្រាប់សម្រួលអារម្មណ៍អ្នកស្ដាប់ និងមានន័យថា អ្នកចម្រៀងក៏ពិបាកចិត្តដែរ បែបនេះគឺឋិតក្នុងន័យ ចិត្តវិទ្យា

ប្រវត្តិបទចម្រៀង

ដោយសារតែទឹកចិត្តមនុស្សមានទំហំធំធេងណាស់ កាលពីប៉ុន្មានពេលមុន ខ្ញុំបានឃើញមិត្តភក្តិនារី និងបុរសជាច្រើននាក់ ឧស្សាហ៍កើតទុក្ខណាស់ អ្នកខ្លះគឺមិននិយាយអ្វីទេ អ្នកខ្លះទៀតចូលចិត្តនិយាយពីនេះពីនោះថ្លែងពីអារម្មណ៍ទុក្ខសោកនោះចេញមក។ ដោយឡែក មានមនុស្សមួយចំនួន គឺគេចូលចិត្តយំ។ ចំណោមមិត្តទាំងអស់ មានមិត្តម្នាក់ដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ជាងគេ។ នាងមានឈ្មោះថា ឡាដា

ឡាដា ស្គាល់ខ្ញុំយូរដែរហើយ តែទើបតែមួយរយៈនេះទេ ពួកយើងរៀងជិតដិត ព្រោះឡាដា ចេះជួយទុក្ខធុរៈមិត្តភក្តិណាស់។ ជារឿយៗ មិត្តនេះក៏ដូចខ្លួនខ្ញុំដែរ គឺឧស្សាហ៍កើតទុក្ខ។ គេចូលចិត្តប្រភេទតន្ត្រីស្រាលណាស់ គឺប្រភេទហ្គីតា ឬព្យាណូ។ គាប់ជួន ថ្ងៃមួយនោះ ឡាដា ក៏ប្រាប់ខ្ញុំនិងមិត្តឯទៀតនៅលើWallគេក្នុងFacebook បែបលេងសើចថា គេយំ និងឈឺចាប់ទៀតហើយ។ ក្នុងនាមជាមិត្តផង ណាគេធ្លាប់រំលែកទុក្ខខ្ញុំផង ខ្ញុំក៏ទ្រាំស្ងៀមមិនបាន ក៏ឈឺឆ្អាល នឹងគេ។ ខ្ញុំចេះតែលួង តាមតែនឹកឃើញ ឲ្យគេឈប់យំ តែ​គេ​មិន​ព្រម​ឈប់​ទេ។ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញតែងចម្រៀងមួយទុកជូនគេ។ បន្ទាប់ ពីតែងចម្រៀងនេះចប់ ខ្ញុំបានផ្ញើសារទៅក្នុងប្រអប់សំបុត្ររបស់គេ នូវប៉ារូលចម្រៀងទៅមុន។ ក្រោយមក ខ្ញុំក៏កេះហ្គីតាខ្លួនឯង (មិនពិរោះទេ តែអាចស្ដាប់បាន) ថត រួចបង្ហោះឲ្យគេស្ដាប់។ គេមិនមានប្រតិកម្មអីទេ។ ខ្ញុំគិតថា ទំនងវាមិនពិរោះអីមែន តែជាទឹកចិត្ត ណាបទនេះប្លែកពីបទដទៃហើយខ្លីផង ហើយ​ក៏​ចង់​សិក្សា​ពី​គុណភាព​បទភ្លេងបន្ថែមផងនោះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តផលិតវាឡើង ម្ដងជាងពីរដង ដោយដំបូងឡើង ខ្ញុំគ្រាន់តែកេះ ហ្គីតាខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ រួចក៏បន្តឲ្យលោក ឡុង ស៊ីអៀប ជាអ្នកប្រដេញហ្គីតាឲ្យយ៉ាងពិរោះ ជា​ផ្លូវការ​រហូត​កែខៃ​បាន​ល្អ​អាច​ទទួល​យក​បាន និង​បាន​បង្ហោះ​ចូលក្នុងWebsite: http://www.phnompenh.com នៅថ្ងៃទី១៨ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១១ ហើយនៅថ្ងៃទី២៦ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១១ បទនេះ ត្រូវបាន​ដាក់​បញ្ចូលជាផ្លូវការជារបៀបCalltuneក្នុងប្រព័ន្ធមិត្តហ្វូនដែលមានកុងត្រាជាមួយក្រុមហ៊ុនKhmer Art និង​ក្រុមហ៊ុន​Calltune Lotus បីប្រព័ន្ធMfone Smart និង Metfone រយៈពេល៣ឆ្នាំ។ បទនេះមានលេខកូដ៖ 60212146

ចម្រៀងនិងទំនុកច្រៀង

យំក៏យំទៅ

និពន្ធទំនុកច្រៀង បទភ្លេង និងច្រៀងដោយ ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា

អូ.. ហូ.. ហូ… អូ.. ហូ.. អូ.. ហូ…

(ភ្លេងហ្គីតា)

គ្រាន់តែដឹងថាអ្នកឈឺចាប់ គ្រាន់តែចង់ប្រាប់ថាគួរតែកាត់ចិត្តទៅ។

គ្រាន់តែដឹងថាអ្នកលួចយំ មិនចង់បង្ខំឲ្យអ្នកឈប់នោះទេ។

យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ

បើសិនយំទៅអ្នកបានស្បើយ យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ យំក៏យំ…ទៅ។

គ្រាន់តែសូមនៅពេលយំហើយ អ្នកក៏នឹងស្បើយ នឹងស្បើយឈប់ឈឺចាប់។

(ហ្គីតា អមនឹងពាក្យ អូ អូ ហូ អូ ហូ ហូ…)

(បទដើម៖ ពោល, អើ! ឥឡូវធ្វើតាមខ្ញុំណា អូខេ! ស្រែកអូហូមកតាមខ្ញុំ អូខេ! យំក៏យំទៅ តែជួយស្រែកអូហូណា៎)

អូ… អូ.. ហូ.. អូហ.. ហូ..

(ហ្គីតា និង ហួច) > ច្រៀងឡើងវិញទាំងអស់។

ចុងបញ្ចប់៖ យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ បើសិនយំទៅអ្នកបានស្បើយ

យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ… យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ យំក៏យំទៅ..

បើសិនយំទៅអ្នកស្បើយ… យំក៏យំទៅ….។

ចុចទីនេះដើម្បីស្ដាប់បទចម្រៀងផ្លូវការ៖

សំណល់ការងារពិសោធន៍

ពិសោធន៍លើកទី១៖

ពិសោធន៍លើកទី២៖

 

សូមអរគុណចំពោះការយកចិត្តទុកដាក់អាន។ សូមរីករាយគ្រប់ពេលវេលា។

ភ្នំពេញថ្ងៃទី ០៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១១

បទចម្រៀងរបស់ខ្ញុំមានវត្តមានក្នុងCalltuneមិត្តហ្វូន

ស្តង់ដារ

ស្អែកម្សិលមិញថ្ងៃនេះ (២Version), លង់ស្នេហ៍លើFacebook, ស្នាមញញឹមចុងក្រោយនៃមនុស្សខូចចិត្ត (២Version), ចង់ពន្យល់ពាក្យបែកឲ្យអូនស្ដាប់ និងបទយំក៏យំទៅ គឺជាការនិពន្ធបទភ្លេង ទំនុកច្រៀង និងច្រៀងដោយ ខ្ញុំ ព្រមទាំងប្រគុំតន្ត្រីដោយ ខ្ញុំ និង លោក ឡុង ស៊ីអៀប ពេលនេះត្រូវបានក្រុមហ៊ុនLotus ដែលជាក្រុមហ៊ុនទំនាក់ទំនងទូទៅមួយរបទូរស័ព្ទចល័តបីក្រុមហ៊ុន គឺ Metfone , Smart និង Mfone បានចុះកុងត្រាចំនួន៣ឆ្នាំសម្រាប់ដាក់ជាប្រព័ន្ធCalltune។

ជាជំហានដំបូង ខាងក្រុមហ៊ុនបានមកទាក់ទងខ្ញុំអំពីបទចម្រៀងដែលខ្ញុំគ្រាន់តែសរសេរ ដើម្បីចែកចាយ គំនិតកុំឲ្យភ្លេច ជូនដល់មិត្តភក្តិឲ្យស្ដាប់លេងប៉ុណ្ណោះ  ដូចបានបង្ហោះដូចរាល់ដងនោះ។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដោយ ក្នុងកុងត្រា យើងនិយាយតែដាក់តែCalltuneប៉ុណ្ណោះ ឯធ្វើអីផ្សេង គឺស្រេចតែយើង។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្ត រួចក៏ទៅចុះកុងត្រាដល់កន្លែង។ ក្រោយមក នៅថ្ងៃទី២៦ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១១ នេះ ខាងក្រុមហ៊ុន ក៏បានផ្ញើលេងCodeរបស់មិត្តហ្វូនមក។ ដូច្នេះ ពីពេលនេះទៅបទចម្រៀងខ្ញុំក៏បានមានវត្តមានលើទីផ្សារCalltuneនឹងគេដែរ។

វត្តមានដំបូងនេះ ខ្ញុំជឿថា ពុំសូវជាមានអ្នកនិយមដាក់Calltuneរបស់ខ្ញុំនៅឡើយ ដោយសារបទទាំងនោះ ពុំបានតម្រូវដល់ទឹកចិត្តសកលនៃយុវវ័យនៅឡើយ។ ដូច្នេះ លើកក្រោយខ្ញុំនឹងព្យាយាមធ្វើតម្រូវCalltuneសាកមើលម្ដងទៀត។

ខាងក្រោមនេះ ជាតារាងលេខCode។ បើលោកអ្នកមិនទាន់ភ្ជាប់Calltune សូមវាយOn រួចផ្ញើទៅលេខ 1772 បន្ទាប់មក វាយYes ផ្ញើទៅ 1772 រួច វាយSet [លេខCode]ជាការស្រេច។

ដើម្បីសាកស្ដាប់បទចម្រៀងនេះ សូមCopyលេខCodeដាក់ក្នុងប្រអប់Search ដោយគ្រាន់តែកែត្រង់ By song ទៅជាBy code រួចចុចSearch ហើយចុចលើឈ្មោះចម្រៀងដែលចេញមក នោះលោកអ្នកនឹងអាចស្ដាប់បាន: http://imuzik.metfone.com.kh/user/loginindex.screen

សូមអរគុណ!

No. Metfone Song Name
1 60212149 60212142 Thngai Sa Ek Masel Minh Thngai Nis
2 60212150 60212143 Thngai Sa Ek Masel Minh Thngai Nis versoin piano
3 60212151 60212144 Snam Nhornhoem Chong Kroy Ney Monos khouch Chet
4 60212152 60212145 Snam Nhornhoem Chong Kroy Ney Monos khouch Chet R B
5 60212153 60212146 Yum Kor Yum Tov Guitar
6 60212155 60212147 Chong Ponyul Peak bek Oy Oun Sdab
7 60212154 60212148 Lung Snae Tam Facebook

បទចម្រៀងថ្មី៖ សូមជួយរកចំណងជើងផង

ស្តង់ដារ

១. វេលាវិលវល់វង្វេង

ជីវិតលោលែងនឹងផ្សែង

ស្នាមស្នេហ៍ចំបែងដល់ត្រើយត្រូវព្រាត់។

២. គ្មានទេការពិតក្នុងលោក

មានតែទុក្ខសោកឃាំងឃាត់

ពេលមុនស្នេហ៍ព្រាត់ឥឡូវជួបស្នេហ៍ថ្មី។

ស្ពាន១. ស្នេហ៍ថ្មីដែលយល់ចិត្ត

ទោះពិតមិនអាចជួបជួន ជោគជ័យ

យ៉ាងណារាល់ថ្ងៃ មានអូនដែលតាមយល់ចិត្ត។

បន្ទរ១. ស្នេហ៍ផ្ដើមពីពាក្យពៅជូនពរ

បងអាចឈរ ព្រោះអូនផ្ដល់កម្លាំងចិត្ត។

បន្ទរ២. បំភ្លឺលោកាធ្លាប់ងងឹត

ផ្ដល់ស្នេហ៍ពិត ឥតក្ដីសង្ស័យ

សង្សារប្រគល់ជូនកំណើត។

(ភ្លេងខួបកំណើត)

៣. រាល់ពេលបងត្រូវញញឹម

បងត្រូវសង្ឃឹមចុងក្រោយ

ពេលវេលាឆ្លើយ

ចម្លើយលទ្ធផលស្នេហ៍យើង។

៤. បងស្រឡាញ់អូនក្នុងចិត្ត

ក្ដីអាណិត ឆេះជាភ្លើង

បង្កាត់រោល៍ឡើង

តែប៉ើងដោយខ្យល់ដង្ហើម។

ស្ពាន២. ដោយវាសនាស្នេហ៍បង

ត្រូវផ្សងដោយភាពឈឺចាប់លើសដើម

ស្នេហ៍មានដង្ហើម

ឥឡូវផ្ដើមផ្ដាច់រហែក។

បន្ទរ៣. ពិភពស្នេហាអូននិងបង

បានចងក្រងមួយពព្រិចភ្នែក។

បន្ទរ៤. ថ្ងៃខួបកំណើតជួបរួចបែក

ពរថ្ងៃស្អែក ទឹកភ្នែកលាយស្នាមញញឹម

ស្នាមញញឹមចុងក្រោយនៃមនុស្សខូចចិត្ត។

និពន្ធទំនុកច្រៀង និង បទភ្លេងដោយ បញ្ញា

ប្រភេទចង្វាក់ R&B

កាលបរិច្ឆេទនិពន្ធ ១២ ឱសភា ២០១១

អ្នកមានយោបល់យ៉ាងណា ចំពោះចំណងជើងនៃបទនេះ?

– ថ្ងៃខួបកំណើតជួបនិងបែក

– ថ្ងៃខួបកំណើតកំណត់ថ្ងៃបែក

– ស្នាមញញឹមចុងក្រោយនៃមនុស្សខូចចិត្ត

– ផ្ដើមនិងបញ្ចប់នឹងពាក្យជូនពរ

បើមានចំណង់ចំណួលចិត្ត អ្នកចូលរួមជាយោបល់អាចផ្ដល់បានក្រុមសម្រាប់បទនេះ ខ្ញុំមានគម្រោងថតជាMVក្រុមមួយក្នុងពេលខាងមុខ។

សូមអរគុណទុកជាមុន!

សូមស្ដាប់បទនេះនៅទីនេះ៖

ចម្រៀងតែងថ្មី៖ ជួយគិតមើល ចំណងជើងណាល្អជាង???

ស្តង់ដារ

សរសេរ និងតែងបទភ្លេង ហើយថែមទាំងធ្វើហើយយូរហើយ តែគ្រាន់តែមិនទាន់បានយកមកបង្ហាញអ្នកភូមិឯណេះ។

ប្រវត្តិបទ៖

ថ្ងៃទី១៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០១១ ខ្ញុំបានទទួលសារ ពីបងប្រុស សៅ សីហា ដែលជាមិត្តធ្លាប់ធ្វើការនឹងខ្ញុំ ឲ្យជួយសរសេរចម្រៀងមួយ សម្រាប់គាត់ និងមិត្តនារីរបស់គាត់ មុនរូបគាត់ចាកចេញពីភ្នំពេញ ទៅបន្តការសិក្សាឯMalaysia នាចុងខែកុម្ភៈខាងមុខ។ គាត់ជានិស្សិតឆ្នាំទី៤ ផ្នែកខ្សែភាពយន្ត ម្នាក់នៅឯសកលវិទ្យាល័យLim kokwing ក្រុងភ្នំពេញ។ សារដែលគាត់ផ្ញើរមកនេះ មានអត្ថន័យដូចខាងក្រោម៖

១ ពេលផ្ដើមស្រឡាញ់មិនបានស្រឡាញ់ ស្មោះ គិតថាស្រឡាញ់លេងសើច
២ ក្រោយមកស្រឡាញ់គេ ដោយសារភាពស្មោះត្រង់របស់គេធ្វើឲ្យចិត្តបងទន់ ហ្នឹងស្រឡាញ់
៣ ពេលដែរស្រឡាញ់ មិនដែលយល់ចិត្តគេ ធ្វើបាបចិត្តគេ
៤ ច្រើនឆ្នាំកន្លង គេចង់បែក ព្រោះទ្រាំមិនបាននៅរាល់ទង្វើរ របស់បង
៥ បន្ទាប់មកត្រូវគ្នាវិញតែ បងត្រូវទៅឆ្ងាយ ហើយខ្លាចគេលែងស្រឡាញ់បង ព្រោះបងនៅឆ្ងាយ!!!

ខ្ញុំទទួលសារនេះរួច ក៏ចាប់ផ្ដើមតែងតាមអារម្មណ៍ លុះត្រាតែបាន ជាសាច់Melody ឡើងនៅថ្ងៃទី២០ មករា ឆ្នាំ២០១១។ Melody នោះគ្រាន់តែជាពង្រាង នៅឡើយ ពុំសូវមានស្តង់ដានោះទេ ព្រោះចង់បានមតិនានាពីមិត្តភក្ដិក្នុងFacebook។

ក្រោយការបង្ហោះ ខ្ញុំទទួលបានមតិជាច្រើន។ ក្រោយមក ខ្ញុំក៏ពឹងបង Sok Chanphal អ្នកនិពន្ធទំនុកច្រៀងដ៏ឆ្នើមរបស់ផលិតកម្មហង្សមាស ឲ្យជួយកែតម្រូវ លុះត្រាតែជោគជ័យ នូវMelodyដ៏ថ្មីស្រឡាងនេះ នាថ្ងៃទី២៧ ខែមករា ឆ្នាំ២០១១ នាវេលាម៉ោង ៣ទៀបភ្លឺ។

បទនេះក៏សម្រេច យកទៅថតរួមគ្នានឹងបទ លង់ស្នេហ៍លើហ្វេសប៊ុគ  នៅស្ទួឌីយ៉ូ ហនុមានម្ដុំសន្ធរម៉ុក។

ពេលថតចប់ បងសីហា បានសន្យាថានឹងយកបទនេះយកទៅថតជា MV មុននឹងគាត់ចាកចេញពីភ្នំពេញ ទៅ ម៉ាឡេស៊ី។ ជាអកុសលណាស់ ដែលបទនេះមិនបានយកទៅថតតាមការសន្យា ដោយមូលហេតុ គាត់មានការមមាញឹកនឹងការងារ ខ្លាំងពេក។

បទនេះ ជាស្នាដៃ ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ អ័គកាដង់ របស់ខ្ញុំដំបូង។ វាត្រូវបានយកទៅថតជាប្រភេទ Classical Piano ក្រោយមក ដោយមានការចូលរួមពីលោក ឡុង ស៊ីអៀប តន្ត្រីករអ័គកាដង់ និងហ្គីតា។

ពត៌មាន៖

– ផ្អែកលើរឿងពិតរបស់ លោក សៅ សីហា

– និពន្ធទំនុកច្រៀង បទភ្លេង ច្រៀង និងប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ដោយ លោក ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា

– កែសម្រួលទំនុកច្រៀង ដោយ លោក សុខ ចាន់ផល

– កាលបរិច្ឆេទនិពន្ធ៖ ថ្ងៃទី២០ (ទំនុកច្រៀង) ទី២៧ (ទំនុកភ្លេង) ខែមករា ឆ្នាំ២០១១ វេលាម៉ោង ៣ទៀបភ្លឺ

– ទីកន្លែងថត៖ ហនុមានស្ទូឌីយ៉ូ

– ព្យាណូដោយ លោក ឡុង ស៊ីអៀប

ចម្រៀងនិងបទភ្លេង៖

Simple Version in studio:

Piano Version:

ស្អែកម្សិលមិញថ្ងៃនេះ??

. ថ្ងៃ​ស្អែក​បង​ចេញ​ទៅ

ត្រូវ​ឃ្លាត​ពី​ផ្លូវ​យើង​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដំណើរ

ផ្លូវ​ដែល​យើង​កំពុង​ដើរ តែ​ត្រូវ​បែក​ឆ្ងាយ។

. ម្សិលមិញ​បង​ព្រងើយ

ដឹង​ចិត្ត​អូន​ហើយ​តែ​មិន​ដែល​ខ្វល់ខ្វាយ

ឲ្យ​អូន​ឃ្លាត​កាយ

ពេល​អូន​ណាយ​បែក​ចិត្ត

ចង់​នៅ​ជិត តែ​អូន​ខឹង​បង។

ស្ពាន. ថ្ងៃ​នេះ​ស្រឡាញ់

ចិត្ត​ទោម្នេញ​ខ្លាច​បាត់​នួនល្អង

អូន​ធ្លាប់​ស្រឡាញ់​បង

ស្នេហ៍ស្នង ឲ្យ​បង​សូមទោស​ណា​ត្រាណត្រើយ។

បន្ទរ១.មុន​ចាក​ចេញ​ទៅ​ចង់​ប្រាប់​ថា​ស្នេហ៍

ហើយ​លែង​គេច​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​ហើយ

សូម​មេត្តា​ណា​ពេជ្រ​បង​អើយ

ស្នេហ៍​ឃ្លាត​ហើយ​ចាំ​ពេល​ត្រឡប់

កុំ​ឲ្យ​ស្នេហ៍​ចប់ តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ណា​អូន។

បន្ទរ២. ចង់​ប្រាប់​ថា​ស្នេហ៍ ស្នេហ៍ ស្នេហ៍

មេត្តា​កុំ​ប្រែ​ឱ្យ​ស្នេហ៍​ហា​សូន្យ

ព្រោះ​បង​ពិត​ស្រឡាញ់​រូប​អូន

សូម​ជា​ក្បូន​ចម្លង​ដល់​ត្រើយ

ចាំ​បង​អូន​អើយ ចាំ​បន្ត​ស្នេ​ហ៍​យើង។

ភ្លេង>>ស្ពាន>បន្ទរ២. (២ដង)

បញ្ចប់៖ ចាំ​វិល​វិញ​ណា​អូន!

ទឹកថ្លា, ថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១១

សំនៀងពីជនជាតិខ្មែរ-ជញ្ជាំងជូនដល់សកលលោកនៃប្រជាជាតិសូណាមិ

ស្តង់ដារ

សំនៀងពីជនជាតិខ្មែរសម្រាប់ពិភពលោក!!! ពីជញ្ជាំង សម្រាប់ប្រជាជនលើសកលលោក! Pray to the nature!!! បទភ្លេងនិងទំនុកច្រៀងដោយ ជញ្ជាំង!

Pray to the nature

1. លើផែនដី-On the earth
និងក្រោមពួកយើង-and under us
ទីដែលយើងចាប់កំណើតពីធម្មជាតិ។-Place we was born from the nature.

2. គេបង្កើតពួកយើង-They born of us
ហើយបង្កើតផែនដី-and born the world
ដែលពួកយើងមិនដែលថែរក្សាពួកគេ។-that we never carefully about them.

Bridge. ដូច្នេះហើយទើបបានជាឥឡូវយើងមានវិប្បដិសារី-So we now got the regret
នៃទុក្ខសោក-be upset
សម្រាប់កំហុសទាំងនេះ។- for these mistake.

Chorus. សូមអភ័យទោស-Apologize
ដែលយើងមិនបានផ្ដោត-that we never focus
ទៅផែនដីដូចយើងផ្ដោតមកលើខ្លួនយើង។-on the earth as we focus on our self.

3. អង្វរផែនដី-Bag to the world
សូមបន់ទៅធម្មជាតិ-pray to the nature
ជួយគ្នាទៅវិញទៅមក-help eachother,
ទឹកភ្នែកទាំងនេះនឹងមិនស្រក់ទៀត។-these tear will not fall down.

(Music)

4. សង្គ្រោះពិភពលោក-Save the world
យើងសង្គ្រោះស្នាមញញឹម-we save the smile
ក៏ដូចជាពួកយើងជួយសង្គ្រោះអ្នកជិតខាងរបស់ពួកយើង។-as we save our the neighbor of us.

(Back to ** and Chorus)

សូមទោសពិភពលោក!!!!-Pray to the earth!!!!

Please pray to the earth for tomorrow wishing of un-upsetness.
From me to the world–to the japan. Pray to the earth!!!

រឿងខ្លីទី៣៖ តន្ត្រីស្នេហ៍ (មានចម្រៀងថ្មីតែងអមរឿង)

ស្តង់ដារ

តន្ត្រីស្នេហ៍

-១-

រាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំបន់ឲ្យតែពេលយប់ទេ។ ពេលយប់ជាពេលមនោរម្យសម្រាប់ខ្ញុំណាស់ ពិសេសជាងនេះទៅទៀតខ្ញុំអាចជួប…. បាន។ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តលេងសើចនៅខាងក្រៅ តែចូលចិត្តបង្កប់ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅខាងក្នុង។ លើកណា ក៏ខ្ញុំប្រាប់អ្នកដែលខ្ញុំស្គាល់ ពីអារម្មណ៍ពិតដែរ ទោះពួកគេពេញចិត្តនឹងស្ដាប់ឬមិនស្ដាប់ក៏ដោយ។ ម្យ៉ាងខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តតម គ្រឿងបំបាត់ភាពឯកា ដូចជាស្រា ឬបារីជាដើមផង បានជាមិនសូវមានអាកាសបញ្ចេញអារម្មណ៍ពិតតាមគ្រឿងទាំងនោះ ដូចជាមិត្តភក្តិខ្ញុំមួយចំនួន។

រាត្រីនេះ ខ្ញុំអង្គុយតែងចម្រៀងម្នាក់ឯង។ ចាប៉ីដែលខ្ញុំដេញនេះ វាមានអាយុប្រហែលនឹងហាមូនីកាដែលខ្ញុំបានទិញវាកាលពីបីឆ្នាំមុន។ យប់នេះ ខ្ញុំចាប់តែងចម្រៀងដែលទាក់ទងពីអារម្មណ៍ទៀតហើយ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរាត្រីកាល គឺអណ្ដែតអណ្ដោងណាស់។ ជីវិតដែលស្រស់ត្រកាល នៃស្នេហាខ្ញុំ បានកើតចេញពីការលួចស្រឡាញ់ នារីម្នាក់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ជីវិតបែបនេះ តែងជ្រៀតចូលមកបំពេរអារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យហោះត្រសែត ត្រសង ហួសខ្ពស់ទើរលើវេហា ទៅមើលឯឋាននៃមេឃា ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃលំហអាកាសរាល់រាត្រី។

ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ តែងឧទ្ទិសថាទីឋានដែលខ្ញុំទៅដល់ គឺមានពន្លឺពណ៌មាសចាំងពាសពេញពពក មានអាកាសត្រជាក់ល្អ។ ជើងរបស់ខ្ញុំ ចាប់ទទួលនូវអារម្មណ៍ហើបៗ គឺហើបពីដី ដែលសំបូរនូវភាពទុក្ខព្រួយ។ តើនេះជាក្ដីយល់សប្តិឬ?

ភ្នំពេញ, ថ្ងែទី២២ ខែមីនា ឆ្នាំ២០៧១

ជិត៥២ឆ្នាំទៅហើយ ដែលខ្ញុំតែងតែទទួលអារម្មណ៍បែបនេះ! ខ្ញុំបើកភ្នែកក្រញ៉ាង ក្នុងបន្ទប់ដែលពោរពេញទៅដោយ ធូលីនិងហាក់ក្រអូបក្លិនថ្មីៗនៃភរិយាខ្ញុំ។ កែវ បានឃ្លាតពីខ្ញុំជិត៥ឆ្នាំហើយ។ នាងបានទទួលមរណៈភាពដោយសាររោគចាស់ជរាព្យាធិ។

ខ្ញុំក្រឡេកមើលនាឡិកាជញ្ចាំងពណ៌លឿងចំណាស់ មិនច្បាស់សោះ។ ខ្ញុំប្រឹងរាវរកពិលរបស់ភរិយាខ្ញុំកាលនៅរស់ យកមកបញ្ចាំងតែនៅតែស្រវាំង… មើលនៅតែមិនសូវច្បាស់ទេ តែអាចប្រហែលបានថាម៉ោង៣ទៅហើយ។ រាល់ពេល ខ្ញុំដេកមិនលក់សោះ។

ខ្ញុំក៏ក្រោកដើរចូលបន្ទប់ទឹកដើម្បីលប់មុខបន្តិច រួចចេញទៅក្រៅ។ ខ្ញុំបញ្ជាំងពិលទៅផ្លូវខាងមុខ ក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ណាស់។ ដើរបានមួយសន្ទុះស្រាប់តែជាន់ចំរបស់ម្យ៉ាង ប្រហែលជារបស់ក្មេងលេងហើយ។ ខ្ញុំក៏យកជើងកៀរវាទៅកៀន។ ខ្ញុំដើរបញ្ចាំងពិល ពេញផ្ទះ រួចរកឃើញកន្លែងបើកភ្លើង ក៏ចុចបើកបំភ្លឺឡើង។ អ្វីដែលកំពុងស្មានអំបាញ់មិញ ឥឡូវបានក្លាយជាការពិតអស់ហើយ។ ភាពស្រពិចស្រពិលក៏រលត់អស់។ ខ្ញុំក៏ដើរទៅជិតវិទ្យុចំណាស់របស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំតែងស្ដាប់វាជារៀងរាល់ព្រឹក។ ទាញកៅអីអង្គុយ ខ្ញុំក៏រាវរកកន្លែងបើកវិទ្យុឡើង ស្រាប់តែគ្មានឮអ្វីដូចសព្វដងសោះ គឺឮតែចម្រៀងរាំវង់ រាំឡក។

រាល់ព្រឹក ខ្ញុំតែងក្រោកពីព្រលឹមបែបនេះ ដើម្បីរៀបចំផ្ទះ និងស្ដាប់វិទ្យុអំពីព័ត៌មាននានា។ កាលយាយវានៅ បានគាត់ហើយជួយទំនុកបម្រុងខ្ញុំ តែឥឡូវសល់តែប៉ៅអីចំណាស់មួយដែលនាងធ្លាប់អង្គុយ ដេរខោរ ដេរខោរអាវឲ្យខ្ញុំ។ ក្បែរនោះ ឥឡូវ ខ្ញុំបានដំដែកគោល ទុកចងពន្យួរចាប៉ីចំណាស់របស់ខ្ញុំ និងហាម៉ូនីកា។ វាស្ទើរតែខូចអស់ហើយ ព្រោះប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ ខ្ញុំភ្លេចពីវិធីរិតខ្សែឲ្យត្រូវអស់រលីង។

បើបុស្តិ៍មិនទាន់បើកដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ដើរទៅយកសម្បកឌីសដែលជាចម្រៀងខ្ញុំតែងកាលពី៥០ឆ្នាំមុន យកមកចាក់ក្នុងម៉ាញ៉េចំណាស់មួយ នៅក្បែរនោះ។ ចម្រៀងនោះហើយ ជាចំណងដៃអនុស្សាវរីយ៍រវាងខ្ញុំនិងភរិយាខ្ញុំ កាលពី៦០ឆ្នាំមុន មុនយើងស្គាល់គ្នា។ វានៅតែពិរោះជាប់ចិត្តខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំមិនបានលក់ឲ្យអ្នកណាក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានបិទភ្នែកស្ដាប់វា។

ថាសចាប់វិល រអិលចូលបន្តបន្ទាប់តាមចរន្តអារម្មណ៍នៃម៉ាស៊ីនដែលកើតចេញពីដែនអគ្គីសនីដ៏មហិមាមួយ ប្រៀបដូចជាចរន្តស្នេហា នៃជីវិតខ្ញុំកាលពីយុវភាពពេលចាប់ផ្ដើមអ៊ីចឹងដែរ។ ពាក្យមួយម៉ាត់របស់នាងដែលហៅខ្ញុំបានផុសឡើងនូវនឹងភ្នែកដែលកំពុងបិទ។

-២-

ភ្នំពេញថ្ងៃទី២២ ខែមិនា ឆ្នាំ២០១១

– ពិសិដ្ឋ! ពិសិដ្ឋតែងបទនេះ ដូចជាមានបង្កប់អីនៅខាងក្នុងយ៉ាងម៉េចទេ… តិចពិសិដ្ឋឯងមានលួចស្រឡាញ់នារីណាម្នាក់ទេដឹង?

– មានមែន! ហាហ ហាហ!! អត់ទេ! មានណា! ស្ដាប់ទៅ កុំមាត់ច្រើនពេក។

– ប្រាប់មើល៍! ប្រាប់មើល៍!!

– អត់ប្រាប់ទេ! តិចឈប់ឲ្យស្ដាប់អាឡូវ! យ៉ាប់ម៉ង។

– ទេ! ទេ! ថាលេងទេ ថាលេងទេ!! ហិហិហ ស្ដាប់តើ ស្ដាប់តើ!!

ចម្រៀងបានបន្តក្នុងដួងចិត្ត ខ្ញុំតែម្នាក់ឯង។ នាងពុំដែលដឹងខ្លួនទេ ថាខ្ញុំលួចស្រឡាញ់នាង។ នាងជានារីម្នាក់ដែលខ្ញុំបានជួបនាងដោយចៃដន្យពេលរៀនសិក្ខាសាលាវគ្គនិពន្ធមួយជាមួយគ្នា។ កាលណោះ នាងគឺជានិស្សិតមួយរួបដែលទើបរៀនចប់នៅមហាវិទ្យាល័យ​អក្សរសាស្ត្រមួយនៅក្រុងភ្នំពេញ។ ឯខ្ញុំវិញសល់តែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ នឹងចប់ដូចនាង។

និយាយតាមត្រង់ទៅ នាងមានអាយុច្រើនជាងខ្ញុំ១ឆ្នាំ។ តែអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនិងនាង គឺមិនខុសគ្នាប៉ុន្មានទេ។ នាងមានចរិតស្លូតបូតមែនទែន។ ពេលខ្ញុំជួបនាងដំបុង នាងមិនហ៊ាននិយាយអ្វីនឹងខ្ញុំសោះ សូម្បីតែមយម៉ាត់។ ខ្ញុំព្យាយាមសួរនាង តែនាងគ្រាន់តែញញឹមដាក់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ។

– ចប់ហើយ!! ពិរោះតើមានអី។

– ស្អី! ពិរោះតើ!! បានហើយ ខ្ញុំដឹងថា វាមិនពិរោះទេ ព្រោះវាជាបទថ្មីចេញពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកចម្រៀងផង បានអីពិរោះនោះ។

– អត់ទេ! ពិរោះតើ!! គេសរសើរមែនណា! យ៉ាប់ហើយពិសិដ្ឋឯងនោះ។ ខ្ញុំទៅផ្ទះវិញហើយ។

– អេស! ទៅហើយហ្នឹង? ចាំខ្ញុំជូន!

លុះបានមួយរយៈធំ ទើបនាងព្រមនិយាយមកខ្ញុំដូចអំមិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា នាងនៅតែអៀនព្រៀននឹងខ្ញុំអ៊ីចឹង។

– មិនបាច់ទេ! ប៉ាខ្ញុំមកយកហើយ។

– អូ! អ៊ីចឹងទេអ្ហេ!! បាទ! ចឹងក៏ចឹងទៅ!

ក្រោយមក ខ្ញុំបានសារភាពពីដួងចិត្តពិតរបស់ខ្ញុំទៅកាន់នាង នៅឯបឹងមួយ ទីដែលយើងឧស្សាហ៍អានសៀវភៅនឹងគ្នា។ ថ្ងៃនោះ មេឃស្រទុំណាស់ ស្រទុំដូចជាបទភ្លេងដែលខ្ញុំស្រម៉ៃក្នុងចិត្តចឹង។

– កែវ! ខ្ញុំមានពាក្យមួយចង់ប្រាប់កែវ។

– ពាក្យអីពិសិដ្ធ? ប្រាប់មក!

– នែក! តាមពិតទៅ កែវ និងខ្ញុំបានស្គាល់គ្នាជិត២ឆ្នាំហើយ។

នាងឈប់អានសៀវភៅ ហើយផ្អាកញុំានំ រួចងាកមកមើលខ្ញុំទាំងទឹកមុខងើយឆ្ងល់បំផុត។

– ចា៎ះ! មែនហើយ! ២ឆ្នាំ។

– បាទ! ឯមនោសញ្ចេតនាខ្ញុំវិញ ក៏ហាក់ដូចជាមិនអាចបញ្ជារឲ្យការលាក់បាំងរបស់ខ្ញុំនៅតែបន្តទៀតនោះទេ។ កែវ! ខ្ញុំពិបាកចិត្តណាស់។ ខ្ញុំតែងតែចង់ប្រាប់កែវពីដួងចិត្តនេះមែនទែន។ កែវខឹងខ្ញុំទេ បើខ្ញុំប្រាប់វាទៅកែវ។

នាងបើកភ្នែកមើលខ្ញុំបានមួយសន្ទុះ ហើយនាងក៏ឱនមុខចុះ ទាំងទឹកមុខក្រហមព្រៀងៗ។

– ចា៎ះ! មានអី!

– អូហ!! កែវ!! តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនចង់កុហកវេហាច្រើនតទៅទៀតដែរ។ ម្យ៉ាងពួកយើងបានប្រលងចប់ និងមានការងារជាមួយគ្នាទៀត។ ខ្ញុំគិតថាល្មដល់ពេលដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់ពាក្យថា.. អ៊ឺ!..

– ទេ! ខ្ញុំលាសិនហើយ។

នាងងើបក្រោស ហេតុអី? ខ្ញុំនិយាយពាក្យនេះមិនចេញ? ហេតុអីទៅ? ខ្ញុំមិនបង្អង់ទេ។

– វេហា! ឈប់សិន!! ខ្ញុំស្រឡាញ់កែវ។

នាងឈប់ស្ងៀម! ស្លឹកឈើដែលត្រូវខ្យល់ក៏ស្រាប់តែបកធ្លាក់ចុះមកទាំងម្ដងមួយៗ។ ប្រហែលជាខ្ញុំធ្វើឲ្យនាងខឹងទៀតហើយ។ នាងឈរថ្មឹង។

ក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំក៏ចាប់ច្របូកច្របល់។ ខ្ញុំក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញ រឿងមួយដែលខ្ញុំនឹងនាងធ្លាប់ទៅដើរលេងនៅដងភ្នំមួយជាមួយគ្នា និងមិត្តភក្តិ។ កាលណោះ ខ្ញុំចង់សារភាពប្រាប់នាងដែរ តែមិនហ៊ានសោះ ព្រោះខ្លាចចិត្តនាងខឹង លែងនិយាយរកខ្ញុំ។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានតែអង្គុយម្នាក់ឯង មើលមេឃកណ្ដោចកណ្ដែង តែឯងលើថ្មដានៃជ្រលងដងអូដ៏ខ្ពស់មួយ។ ទេសភាពនៃមេឃស្រទុំ ដូចជាពេលនេះអ៊ិចឹង។ ខ្ញុំអង្គុយស្រម៉ៃម្នាក់ឯង ដល់រូបនាង។ គិតហើយ គិតទៀតថា ខ្ញុំនិងនាងមុខជាមិនសមគ្នានោះទេ ព្រោះនាងមានឋានៈខ្ពស់ជាងខ្ញុំ អាយុច្រើនជាងខ្ញុំ ឯការសិក្សាទៀតសោត គឺខ្ពស់ជាងខ្ញុំ។ ឱពុក ឬម្ដាយឯណាទៅ នឹងលើកកូនស្រីគេដល់មនុស្សដែលប្អូនជាងកូនគេនោះ។ ខ្ញុំព្រួយចិត្តសម្បើមណាស់។ ធម្មជាតិពេលនោះ ហាក់ដូចជាមិនអាសួរដល់រូបខ្ញុំសោះ។ ខ្ញុំបានប្រាថ្នាឲ្យខ្យល់បក់ខ្ញុំឡើងទៅមណ្ដលនោះដែរ តែឡើងមិនដល់សោះ។ គឺមានតែពេលវេលាទេ។

ក្រោយមក ទើបខ្ញុំដឹងថា ជីវិតមនុស្សគឺដើរទៅមុខជានិច្ច ទោះបីជាដើរបកក្រោយ ក៏ហៅថាទៅមុខដែរ។ ខ្ញុំមានតែចាំពេលវេលាព្យាបាលវាទេ។

សន្ទុះនៃកម្លាំងមួយបានស្ទុះមកប៉ះកាយរបស់ខ្ញុំ ហាក់ដូចជាមិនដែលស្គាល់សោះ អារម្មណ៍បែបហ្នឹង។ សាច់ដ៏ទន់ល្មើយ សក់ដ៏វែងអន្លាយ ក្រអូបសាយដោយក្លែបនៃក្លិនចំប៉ា បាននៅជាប់នឹងប្រាណខ្ញុំអស់រលីង។

-អូនក៏ស្រឡាញ់បងដែរ។

កែវព្រមហើយ! កែវព្រមហើយ!! ពួកយើងក៏ចាប់រៀបការនឹងគ្នាតាមផ្លូវច្បាប់។ ការបាន៤ឆ្នាំ ខ្ញុំនឹងនាក៏មានបំណងយកកូនមួយ តែសោកស្ដាយមែនទែន ពេទ្យថានាងមានបញ្ហាស្បូន មិនអាចមានកូនបាននោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំព្យាយាមលួងលោមនាងមើលថែនាងដល់ជីវិតចុងក្រោយដែរ។ ស្នេហាមិនប្រកាន់អាយុ វណ្ណៈ ពណ៌សម្បុរ ឬ អារម្មណ៍ នោះទេ តែមនុស្សទេដែលប្រកាន់គ្នា។

– អ៊ុំអ្ហា៎! ងើបលឿនម៉េះ ម៉ោងទើប១ហ្នឹង!!

ញ័រសាច់មែនទែន ពេលឮក្មួយពោលបែបនេះ។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏បើកឡើង។

គិតទៅ តែមួយពព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ចម្រៀងក៏ចប់ ស្នេហ៍ក៏រលត់ តែបន្សល់តែរូបថតអនុស្សាវរីយ៍ របស់នាងដែលបានត្រឹមតែនៅតែស្រស់ញញឹមក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកពីការស្រម៉ៃមួយគ្រា ដែលវាមិនអាចវិលថយក្រោយវិញបាន។ ដំណើរនាទីបានបោះទៅមុខហើយ ទោះបីជានាឡិការនោះខូចក៏ដោយ ក៏នាទីនោះនៅតែដើរទៅមុខជានិច្ច។ តន្ត្រីដែលបានប្រគុំតាំងពី៦០ផ្លាយឆ្នាំមុន នៅតែពិរោះរងំជាប់សោតាចំណាស់របស់ខ្ញុំ។ វាជាតន្ត្រីស្នេហ៍ដែលនាង ជាអ្នកដាក់ចំណងជើងឲ្យមុនពេលនាងស្លាប់។ កែវបងនឹកអូនណាស់!

ទឹកថ្លា, ថ្ងៃទី ០៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០១១

តន្ត្រីស្នេហ៍

១. ចម្រៀងបងច្រៀង ជាសំនៀងផ្ដាំទៅកែវជីវ៉ា ទោះរាល់ថ្ងៃថ្វីត្បិតមិនហ៊ានវាចា សេចក្ដីស្នេហា ខ្ញុំកតិកាជូនយូរមកហើយ។

២. មើលមេឃស្រទុំ បាំងជិតជុំ ប្រៀបដូចស្នេហ៍ខ្ញុំអើយ ព្រោះជន្មា គ្រាំគ្រាឥតមានពេលស្បើយ បើផ្ដល់ចម្លើយខ្លាចស្នេហ៍ កង្វល់។

បន្ទរ. វេលាគ្រាំគ្រាក្នុងចិត្ត ព្រោះមេឃឆ្ងាយពិតឥតឈោងមិនដល់ សង្ឃឹមសង្ឃឹមថ្ងៃមេឃមានខ្យល់ បក់ខ្ញុំទៅដល់ នាឋានមណ្ឌលអាកាសវេហា។

៣. សូមឲ្យចម្រៀងច្រៀងជូននាងសំនៀងទុក្ខា ទទួលស្ដាប់សារស័ព្ទស្រម៉ៃចិន្ដា បើមានទោសាបងព្រមទទួល។

សួមស្ដាប់បទនេះនៅទីនេះ៖

 

សៀងកូនកំប្រុក

ស្តង់ដារ

បទនេះដំបូងឡើយ តែងឡើងត្រៀមដំណើរទៅលេងខែត្រព្រះវិហារ និងខែត្រជាប់ព្រុំដែនដទៃទៀត ក្នុងវគ្គសិក្ខាសិលា អ្នកនិពន្ធខ្មែរ ជំនាន់ទី២៤របស់ខ្ញុំ ទើបបានជាមានពាក្យ«ដែនដីពុក, វគ្គទី៣» ក្នុងចំណងជើងថា «ដំណើរកម្សាន្តព្រៃភ្នំ»។ ប៉ុន្តែដោយដំណើរនេះត្រូវខកខានវិញ ទើបខ្ញុំច្នៃបទនេះ ទៅជាបទមួយដែលស្រម៉ៃទៅកាន់កូនកំប្រុកទាំងបី (Alvin) ក្នុងខ្សែភាពយន្តបរទេស តែក្នុងន័យជារបៀបខ្មែរ ជាកូនកំប្រុកខ្មែរ ដែលបង្ហើរសំនៀង តាមរថយន្តឃ្លាតចាកពីទីកន្លែងកំណើត ដោយឲ្យចំណងជើងថ្មីថា «សៀងកូនកំប្រុក»។ បទនេះ ទើបតែកែសម្រួលទំនុកច្រៀងថ្មី ព្រោះបទចាស់ខ្ញុំថតតាំងពីឆ្នាំ២០០៩ ឯណោះ។ ដូច្នេះ វាមានអាយុ៣ឆ្នាំហើយ។

សៀងកូនកំប្រុក

១. ថ្ងៃគងភ្នំតូចយំបោកប្រាណ

រស់សុខសាន្តនៅតាមដងព្រៃ

សូរសៀងសត្វយំឲ្យខ្ញុំអាល័យ

មនុស្សលោករាល់ថ្ងៃស្រមៃតែទុក្ខ។

២. ព្រៃសែនជ្រៅប្រោះព្រំចិន្ដា

ឱ!វាតាបកក្ដីស្រណុក

ពិបាកតែចិត្តទទួលក្ដីសុខ

រីករាយនៅមុខទុក្ខសោកលែងខ្វល់។

បន្ទរ. សូមអ្នកតារក្សាទឹកដី

សព្វសត្វប្រុសស្រីឃ្លាតក្ដីកង្វល់

ឆ្លងដល់ត្រើយសុភមង្គល

ដែលជាឬគល់យល់ឃ្លាតចាកទុក្ខ។

៣. ផ្លូវនៅវែងរែងនឹកស្រមៃ

ស្រមោលកែច្នៃលើដែនដីពុក

ដងអូរទឹកភ្នែកសង្វេគរែកមុខ

សៀងកូនកំប្រុកក៏ប្រែវាសនា។

និពន្ធទំនុកច្រៀង បទភ្លេងដោយ បញ្ញា

កាលបរិច្ឆេទនិពន្ធ ថ្ងៃសៅរ៍ ទី១០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០០៩

លោកអ្នកអាចច្រៀងលេង ឬស្ដាប់របៀបច្រៀងតាមទំនុកចាស់តាមលីងខាងក្រោម៖

http://www.phnompenh.com/imgmusics/m5318_29153.mp3

កែសម្រួល ថ្ងៃអាទិត្រ ទី២៧ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១០

សៀងកូនកំប្រុក

ដកស្រង់ចេញពីខ្សែភាពយន្ត, Alvin

ចម្រៀងថ្មី​របស់ខ្ញុំ 수니다, 내 사랑 R&B style

ស្តង់ដារ

수니다 គឺជាឈ្មោះនារីអាថ៌កំបាំងដែលខ្ញុំកំពុងមាននាងក្នុងចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួនហើយ។ ថាលេងទេ!  ហាហ ហាហ!! តែវាជាអាថ៌កំបាំងមែន!!! 😀 ខ្ញុំតែងបទនេះឡើង គឺបំណងបង្ហាញឲ្យពិភពលោកដឹងពីដួងចិត្តខ្ញុំពិត ហើយមិនហ៊ានឲ្យម្ចាស់បទដឹងទេ… 😛

 

១. 안녕하십니까 ណាdarling

What are u doing 수니다

ជាឈ្មោះម្ចាស់ចិត្តដែលបងបានលង់ចិន្ដា

Always saw 니다 រាល់គ្រប់ពេល។

 

២. សាយ័ន្តសួស្ដីDinnerរួចរាល់?

Call u mon amore តើបានទេ?

나는 나의 옛 사랑ហើយមាសមេ

ti amoបានទេណា니다។

 

បន្ទរ. Oh! 니다 You are my disney

គ្រប់នាទីនឹកជីវីហើយណា៎

Oh! 제발 ណា любимая

ណាមាសស្នេហ៍ខ្ញុំសូមមេត្តា។

 

៣. Good night i like whatever you smile

វិសេសវិសាលណា니다

N’avez pas fâchés moi ណាពៅបងណា

그러니ថាក៏ស្នេហ៍បងវិញ។

បញ្ចប់៖ ណា니다 내 사랑។



ច្បារអំពៅ, ថ្ងៃទី០៩ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១១

ទំនុកច្រៀង និង ភ្លេង ដោយ បញ្ញា